Toen opera rond 1600 in Florence ontstond, geloofden de humanisten dat ze het oude Griekse theater herontdekten, omdat ze dachten dat tragedies gezongen werden. In hun nostalgische poging het verleden te eren, creëerden ze een nieuwe vorm: een kunst die diepmenselijke emoties via muziek uitdrukt. Net als die eerste opera’s vertrekt Airs to Ash vanuit het verlangen om een kunstvorm opnieuw te bezielen.

Regisseur en selfmade countertenor Benjamin Abel Meirhaeghe staat zelf op scène met twee fascinerende zangers: de legendarische Franse countertenor Gérard Lesne, die op zeventigjarige leeftijd nog steeds een zeldzame hoogte bereikt, en de Zuid-Afrikaanse Sanele Mwelase, vertegenwoordiger van een jonge generatie die met liefde voor traditie nieuwe verhalen creëert. Het Decoratelier van Jozef Wouters bouwt een reizend theater: een tijdelijk bouwwerk, een operaruïne van de toekomst. Samen met een nieuwe lichting muzikanten en vier performancekunstenaars ontstaat een opera-happening.

Meirhaeghes werk vertrekt vaak vanuit nostalgie, maar keert zich tegen haar verlammende kracht. Zijn fascinatie voor de brand en wederopbouw van de Notre-Dame toont dat scherp: terwijl we herstellen wat verloren ging, zag hij in de ruïne ook een opening, een zeldzaam moment waarop iets anders had kunnen ontstaan. Wat als we niet herstellen en conserveren, maar bouwen met wat rest?

Airs to Ash wordt een muzikale avond waarin generaties samenkomen rond een mogelijke toekomst. In een tijd waarin conservatisme en fixatie op het verleden terrein winnen, weigert de voorstelling zich neer te leggen bij louter behoud. Klassieke aria’s en nieuwe composities vormen een reeks vignetten, en in zijn kenmerkende baldadige stijl laat Meirhaeghe muziek, beeld, beweging en theater samenvallen. Zo wordt Airs to Ash een herlezing van een canon, niet als erfgoed, maar als levend materiaal.